// JavaScript Document function toeval(onder, boven) { return (Math.floor(Math.random() * (boven-onder)) + onder); } var Teksten = new Array( "BRUG

Op Golden Gate Bridge zag ik een tegenvoeter bidden
ingetogen, dan weer luidop; een windbries stak op
dat het een Pacifische was, deed er niet toe
het was een Aziaat, duidelijk anders op weg.

Mobiele mensen, en allemaal weer kind als het erop aankomt
bij het ongekende gekomen klampen we vast, aan de onzen
aan mekaar (in open veld plots het lawaai van wat een legervliegtuig
lijkt en die ontzettende beelden, plaatsvervangende pijn).

Kom binnen, rij over mij, kruis mekaar
jullie moeten allen op dezelfde weg, de brug over,
dezelfde weg op, waar komt u vandaan
oh, ik zie het, en dit is waar u heen wil, zo zo.", "DICHTWEB

Overal ergens is hij. Hij
dwaalt spoor per spoor.

Misschien doet hij maar:
alsof. Beschrijft hij dan
met een zoete angst
en gedempte woorden.

Ontluikt. En klampt vast.
Aan een draad van pen.
Als een spin webt hij zijn weg.
Door en over. In en aan.

Hij hangt, houwt, kapt alles aaneen
met de draden van zijn taal, mediteert
valt in zijn plooi.

Hij verbindt - even
zachtjes - en snoert.
Begrijpt om zich heen.
Rijgt de woorden aaneen.

Zijn web, zijn wet.", "OMGEKEERD

Stel je voor dat je niet meer ziet wat voor ellendigs een ander alsmaar overkomt
dat je niet meer blij bent omdat het met die ander en niet met jou gebeurt.

Maar omgekeerd dat je blij bent met wat jou iedere keer te beurt valt
zo dat je zou willen dat het ook die ander toekomt.

Stel je voor dat je dan gaat zien dat er dubbel zoveel vaders en moeders
van mensen met misse daden zijn als er mensen met misse daden zijn.

Stel je voor dat als een helikopter overvliegt je niet meer naar de helikopter
maar naar de mensen om je heen met open mond naar boven.

Dat als je een museum bezoekt met Schiele en Klimt je niet meer naar
de naaktschilderijen maar naar hoe de zaalwachter zich daartussen beweegt.

Stel je voor dat roofdieren wel kleuren kunnen onderscheiden
en wij niet meer jij zwart en ik wit en omgekeerd.", "BALIETENOREN

Als we nu eens zouden stoppen met suggereren
en we de dingen zouden noemen zoals ze zijn
een kus verraad, een roos vooral geen roos maar ook
seks seks en een granaat een granaat.

Worden we dan minder gelukkig dan we onszelf voornemen?
Willen we dan nog wel woordentwisten?
Kunnen we dan nog wel vitten, corrigeren, verbeteren?
Regels en structuren aanleren en opleggen?

Als we nu eens allen woordensmeder zouden worden
en het ene na het andere neologisme zouden invoeren
bekentenisbegeerte, pyjamaliefde, blikdrinker of nog beter
santjessyndroom, aurageur, literaar, balietenoren, snotslang.

Veranderen we dan de omgeving om ons heen?
Of maken we ons dat alleen maar wijs?
Hebben we dan nog wel de taal die we hebben?
En vooral: zijn we dan nog wel wie we zijn?", "FRANKRIJK [ I ]

Ontvreemd in zijn omgeving
- andere nuancen - spoort hij:

Hij wordt alsmaar wakker
in een cultuur die de zijne niet is.
Wil zijn.

Neergedrukt tegen de geur van papier
laat hij zijn pen hangen
en zingt: woordloos.

Alles hier is voorlopig.
Een poos, even - een paar keer
zo - en ze hangen draadloos:
hij en zijn papier.", "FRANKRIJK [ II ]

Woorden stijgen, komen terug:
even; en dan weer niet meer.

Hij valt terug op zijn papier
en zijn taal die alsmaar verder
stapt. Loopt.
Omdat hij stamt. En wortelt.

Hij kijkt achterom en merkt:
het voelen van gevormde indrukken.
Denkt. Boetseert en blijft verknocht.

Samen draaiden ze dan de weg in
en stapten. Stap per stap.
Groeiden en verzetten. Het lichaam
verbrokkelde, reikte aan: de taal.

Een taal van geborgenheden, tederheden.
Om op terug te kijken.
Om te wenen.", "REOLOGIE [ I ]

Herinnering huist in mij, oeverloos
dwaal ik voorbij rijen bomen. Zo
anders is dit mortuarium.

Alsof de wereld met jou geboren was
even een ascetische toeschouwer
is je rechterhand weer koud geworden.
Dood heerst hier en vraagt zich af:

de saamhorigheid van dit alles.
Een woord weegt hier.
Even verder is er leven
delven en spitten.

Herinnering stokt in mij.", "REOLOGIE [ II ]

Een stap verder
heb je treurig enkel door.

Wanneer triestig net als die ene
herfsthaiku van vallende bladeren
in deze herfst moet gelezen.

Nog wat verder lagen je sjaal,
je wollen trui, je slipje
als stille getuigen.

Van de wind en de vier seizoenen
die we steeds maar weer
ontdekten in mekaar.

Angst perst in mij.
En spoort.", "REOLOGIE [ III ]

Troost kwam pas daarna en
tederheid. Bij volle maan
kocht ik een laurierkrans.

Thuisgekomen zette ik het raam open,
de laurier op het hoofd
tot ik herinnering besefte.

Op het terras onder mij
heb ik een blad laten vallen.", "PERSPECTIEF (naar Fabre)

Als een kind kijk ik om me heen
nagels die steeds weer groeien
haren die steeds weer groeien
in me heen en ontdek:
sap, vocht, bloed, zaad.

Badend en dorstig als een keizer.

Drijf de vrucht af
breng liters bloed binnen
en stort alle zaad
want voorwaar, ik zeg U,
het uur van het lichaam nadert.

Later openden gaten zich
organen, cellen, membranen
drong alles binnen
langs poriën heen
spekkevers veerden op
kleurden rood.", "LANDMETER

Weken voor we vertrekken
de boeken, de reisgids, de lijsten.

Violet en rood zingen de kinderen
wij zien weer wat we vroeger zagen.

In de hotelkamer een plafond vol dode muggen
we testen het muggennet.

Je wijst me op de versteende spin in de hoek en vermoedt
dat de vorige bewoner een geoloog moet zijn geweest.

Een archeoloog, corrigeer ik
of nog beter: een soort landmeter.
’s Nachts is het genot groter dan het gewicht
we druppelen onszelf dicht."); var Bijschrift = new Array( "Verschenen in Poëziekrant", "Verschenen in Poëziekrant, voorgelezen op Klara", "Verschenen in Poëziekrant, voorgelezen op Klara", "Verschenen in Poëziekrant", "Verschenen in Dietsche Warande & Belfort", "Verschenen in Dietsche Warande & Belfort", "Verschenen in Dietsche Warande & Belfort", "Verschenen in Dietsche Warande & Belfort", "Verschenen in Dietsche Warande & Belfort", "Perspectief werd geschreven bij een serie films (1978-2001) en reeksen tekeningen van Jan Fabre, zoals eind 2002, begin 2003 tentoongesteld in het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst, Gent.]

[Verschenen in Poëziekrant", "Verschenen in Poëziekrant");